เรื่องที่ 2.5″ภารกิจลับลวงพราง”
ในหมู่บ้าน “สัตย์ซื่อ” หมู่บ้านตัวอย่างที่ชาวบ้านถือศีล 5 อย่างเคร่งครัด และรักผืนแผ่นดินเกิดยิ่งกว่าอะไร แต่ใครจะรู้ว่าภายใต้ความสงบสุข มีแผนร้ายกำลังก่อตัวขึ้น!
“เจ้าเปี๊ยก” เด็กกำพร้าที่ได้ “เสี่ยอำนาจ” ผู้กว้างขวางในตำบลช่วยส่งเสียเลี้ยงดูเข้าโรงเรียน วันหนึ่งเสี่ยอำนาจเรียกเปี๊ยกไปพบในห้องลับ ยื่นกระเป๋าใบหนึ่งให้ ภายในบรรจุ “ยาบ้า” ล็อตใหญ่!
“เปี๊ยก… จำได้ไหมว่าใครให้ข้าวแกกินจนโต? คืนนี้ให้เอาของในกระเป๋านี้ไปซ่อนไว้ใต้ถุนศาลาประชาคม ที่เขาจะใช้ประชุมพรุ่งนี้ ข้าจะโยนความผิดให้ผู้ใหญ่บ้านคนใหม่ เพื่อข้าจะได้ลงสมัครเป็นผู้ใหญ่บ้านแทนคนเดิม!”
เปี๊ยกมือสั่นไปหมด ใจหนึ่งก็ซาบซึ้งในบุญคุณของเสี่ยอำนาจ แต่อีกใจเขาก็สำนึกว่ายาเสพติดคือสิ่งที่ทำลายชุมชน และกลัวตกนรกตามคำสอนของพระสงฆ์
ที่เขานับถือ แต่ถ้าแจ้งตำรวจจับเสี่ยอำนาจ เปี๊ยกก็จะกลายเป็นคนอกตัญญูไม่ซื่อตรงต่อผู้มีพระคุณ
ขณะที่เปี๊ยกกำลังย่องไปยังศาลาประชาคมกับห่อยาบ้า เขาพบกับ “หลวงพี่สมปอง”ที่กำลังเดินตรวจตราวัด
- หลวงพี่: “โยมเปี๊ยก! กระเป๋านั่นหนักไหม? ดูท่าทางโยมเหมือนคนแบกบาปไว้บนไหล่เลยนะ”
- เปี๊ยก: “เอ่อ… คือ… ผมกำลังจะเอา ‘สื่อการเรียนรู้’ ไปวางเตรียมไว้ครับหลวงพี่!”
- หลวงพี่: “สื่อการเรียนรู้หรือสื่อนำไปสู่นรก? จำไว้นะเปี๊ยก บุญคุณต้องทดแทน แต่ต้องไม่ใช้การทำลายบ้านเกิดตัวเอง ความดีที่สร้างบนความล่มจมของคนอื่น เขาไม่เรียกความดีหรอกโยม”
คำพูดของหลวงพี่ทำให้เปี๊ยกตาสว่าง เขาจะกตัญญูต่อความไม่ดี จนทำให้หมู่บ้านพังไม่ได้!
คืนนั้น เปี๊ยกแอบย่องไปหาเสี่ยอำนาจแล้วกระซิบว่า: “เจ้านายครับ! ผมไปที่ศาลามาแล้ว เห็นตำรวจนอกเครื่องแบบซุ่มอยู่เต็มเลยครับ! แผนโยนความผิดให้ผู้ใหญ่บ้านน่าจะหลุดแล้ว เสี่ยอย่าส่งใครไปตอนนี้เลยครับ!”
เสี่ยอำนาจตกใจ “จริงเหรอ! งั้นเอายาบ้าไปเผาทิ้งเลย อย่าให้เหลือหลักฐาน!”
เปี๊ยกเอายาบ้าไปเผาทำลาย โดยไม่ได้เอาไปส่งตำรวจ เพราะอาจจะทำให้เสี่ยอำนาจติดคุกหัวโต
เปี๊ยกแอบไปหา “หลวงตา” แล้วบอกความจริง หลวงตาจึงให้เปี๊ยกนำ “ขนมปังป่น” ใส่ถุงมาให้เสี่ยดู แล้วบอกว่า “นี่ครับเสี่ย ผมสลับเอาของปลอมมาให้เสี่ย ส่วนของจริงผมทำลายไปหมดแล้ว!”
เช้าวันต่อมา ตำรวจบุกบ้านเสี่ยอำนาต แต่ตรวจค้นเท่าไหร่ก็ “ไม่เจอยาบ้า” เพราะเปี๊ยกเอาไปทำลายหมดแล้ว
เสี่ยอำนาจที่กำลังใจสั่นขวัญแขวน คิดว่าตัวเองต้องเข้าคุกแน่ๆ พอรอดมาได้เพราะไม่มีหลักฐาน ก็ถึงกับเข่าอ่อน
เสี่ยอำนาจ เห็นความรักและความภักดีที่เปี๊ยกมีให้ เสี่ยจึงตัดสินใจเลิกค้ายาบ้า เผาบัญชีทิ้ง และใช้เงินที่เหลือสร้างโรงพยาบาลให้หมู่บ้าน
ข้อคิดสอนใจ
- กตัญญูที่แท้จริง: คือการไม่ยอมให้ผู้มีพระคุณทำความชั่ว
- ความซื่อสัตย์ต่อชาติ: เราต้องปกป้องแผ่นดินจากสิ่งชั่วร้าย แม้สิ่งนั้นจะมาจากคนที่เรารัก
- สติและปัญญา: ลูกเสือที่ดีต้องใช้ปัญญาแก้ปัญหา ไม่ใช่แค่ทำตามสั่งอย่างหลับหูหลับตา
อาทร จันทวิมล
บทละครรอบกองไฟ: ภารกิจลับลวงพราง
ตัวละคร:
- เปี๊ยก: เด็กวัดหน้าซื่อ แต่ ท่าทางลุกลี้ลุกลน
- เสี่ยอำนาจ: มาเฟียท้องถิ่น ใส่สร้อยทองคำเส้นโต บุคลิกขี้เก๊ก
- หลวงพี่สมปอง: พระสายธรรมะ เดินสำรวมแต่คำพูดแทงใจ
- สมุนเสี่ย (1-2 คน): ท่าทางเซ่อซ่า (ช่วยเพิ่มมุกตลก)
ฉากที่ 1: ห้องลับของเสี่ย
(เสี่ยนั่งบนเก้าอี้สนาม มีลูกน้องคอยพัดให้ด้วยถุงปุ๋ย เปี๊ยกเดินเข้ามา)
เสี่ยอำนาจ: “เปี๊ยก! แกจำได้ไหมว่าใครที่ให้ข้าวแกกิน จนแกตัวโตเท่าควายถึกแบบนี้!” เปี๊ยก: “จำได้ครับเสี่ย! เสี่ยคือผู้มีพระคุณที่ทำให้ผมมีพุงกะทิถึงทุกวันนี้”
เสี่ยอำนาจ: (ยื่นกระเป๋าใบโตให้) “ดี! งั้นเอา “แป้งมัน” ถุงนี้ไปซ่อนใต้ศาลาประชาคม ฉันจะใส่ร้ายผู้ใหญ่บ้านคนใหม่ให้โดนจับ เพื่อฉันจะได้เป็นผู้ใหญ่บ้านแทน ฮ่าๆๆๆ” สมุน: (หัวเราะตาม) “ฮ่าๆๆ นายท่านอัจฉริยะจริงๆ (แล้วหันไปกระซิบเปี๊ยก) อย่าแอบเอาไปชงกินล่ะนั่น ผงสีขาวเหมือนแป้งนี้คือ ยาบ้า!”
เปี๊ยก: (หน้าเสีย) “แต่เสี่ยครับ… นี่มันทำลายชาติเลยนะเสี่ย!”
เสี่ยอำนาจ: “กตัญญูต่อข้าสิโว้ย! ไปทำซะ!”
ฉากที่ 2: ระหว่างทางที่มืดมิด
(เปี๊ยกย่องๆ ถือกระเป๋า พยายามทำตัวเนียนเป็นพุ่มไม้เมื่อมีคนเดินผ่าน)
หลวงพี่: “เจริญพรโยมเปี๊ยก… ย่องเป็นจิ้งจกหิวกล้วยเลยนะ”
เปี๊ยก: (สะดุ้งตัวลอย) “จ๊าก! หลวงพี่! ผมกำลังเอา… เอ้อ… ‘สื่อการเรียนรู้เรื่องโทษของแป้ง’ ไปวางไว้ครับ”
หลวงพี่: “สื่อการเรียนรู้ หรือ สื่อนำไปสู่นรกกันแน่? ฟังนะเปี๊ยก… กฎลูกเสือข้อ 2 ว่ายังไง?” เปี๊ยก: (ยืนตรงทำวันทยาหัตถ์) “ลูกเสือมีความจงรักภักดีต่อชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ และซื่อตรงต่อผู้มีพระคุณครับ!”
หลวงพี่: “ดี! แต่จำไว้ว่า ความกตัญญูที่แท้จริง คือการไม่ยอมให้ผู้มีพระคุณทำชั่ว ถ้าแกช่วยเขาส่งยาเสพติด ยาบ้า ยาม้า แกกำลังทำลายชาติ และกำลังถีบเสี่ยลงนรกด้วยนะโยม”
เปี๊ยก: (ร้องไห้โฮ) “ผมตาสว่างแล้วครับหลวงพี่! ผมจะช่วยเสี่ย… ด้วยการขัดขวางเสี่ยไม่ให้ทำความผิด !”
ฉากที่ 3: แผนซ้อนแผน
(เปี๊ยกวิ่งกลับไปหาเสี่ยที่บ้าน ท่าทางตื่นตระหนกสุดขีด)
เปี๊ยก: “เสี่ยครับ! หนีเร็ว! ตำรวจล้อมศาลาไว้หมดแล้ว แถมมีหน่วยคอมมานโดโรยตัวลงมาจากเฮลอคอปเตอร์ด้วย!”
เสี่ยอำนาจ: (ขวัญอ่อน เข่าอ่อนล้มลงไปกอง) “ฮือๆ ข้ายังไม่อยากติดคุก! ทำไงดีเปี๊ยก!” เปี๊ยก: “เสี่ยบอกให้ผมทำลายหลักฐานไงครับ ผมเผาทิ้งไปหมดแล้ว (ยื่นถุงขนมปังป่นให้) นี่ครับเสี่ย ผมแอบเอา ‘ของปลอม’ มาสลับไว้ เสี่ยรอดแล้ว!”
เสี่ยอำนาจ: (กอดถุงขนมปัง) “โอ้เปี๊ยก! แกคือยอดคน แกซื่อตรงต่อข้าจริงๆ!”
ฉากที่ 4: ตอนจบ
(เช้าวันต่อมา ตำรวจ เข้ามาตรวจแต่ไม่เจออะไร เสี่ยนั่งสั่นสู้)
เสี่ยอำนาจ: “ข้าเกือบจะเสียคน เสียชาติ เพราะความโลภแท้ๆ เปี๊ยก… แกช่วยข้าไว้
เปี๊ยก: “ใช่ครับเสี่ย ผมรักชาติ รักชาวบ้าน ผมเลยไม่ส่งยาบ้า และผมรักเสี่ย ผมเลยไม่ยอมให้เสี่ยเป็นอาชญากร”
เสี่ยอำนาจ: “ดี! งั้นข้าจะเลิกค้ายา แล้วเอาเงินทั้งหมดไปสร้างโรงพยาบาล… แต่ตอนนี้ขอเอาขนมปังปลอมนี่ไปจิ้มนมกินก่อนนะ หิว!” (ทุกคนออกมาเข้าแถวหน้ากระดาน)
เปี๊ยก: “กฎลูกเสือข้อ 2 สอนให้เราซื่อตรงต่อผู้มีพระคุณ แต่ต้องไม่ลืมความภักดีต่อชาติด้วยครับ!” ทุกคน: “เย้!” (เต้นท่าไก่ย่างถูกเผาเป็นการปิดท้าย)
ข้อคิดจากละคร:
- ซื่อตรงต่อผู้มีพระคุณ: ไม่ใช่การหลับหูหลับตาช่วยทำผิด แต่คือการดึงเขาออกจากความชั่ว
- ภักดีต่อชาติ: แผ่นดินจะอยู่ได้ ถ้าไม่ยอมให้ยาเสพติดเข้ามาทำลาย
อาทร จันทวิมล
ข่าวสารที่เกี่ยวข้อง
ข่าวสารล่าสุด
