กาลครั้งหนึ่ง ในป่าสนแถบชนบทของประเทศเยอรมนี มีครอบครัวแพะที่อาศัยอยู่ด้วยกันอย่างสงบสุข วันหนึ่งความรับผิดชอบครั้งสำคัญได้มาถึง เมื่อแม่แพะจำเป็นต้องออกไปหาอาหารในป่าลึก เธอจึงเรียกประชุมลูกๆ ทั้งเจ็ด เพื่อมอบหมายภารกิจและตั้งกฎระเบียบแห่งความปลอดภัย
- คำสั่งของแม่คือวินัยที่ต้องยึดถือ
แม่แพะได้ให้คำกำชับที่เป็นดั่ง “กฎเหล็ก” ว่า “ลูกรัก แม่ต้องเข้าป่าไปหาเสบียง ในระหว่างที่แม่ไม่อยู่ พวกเจ้าต้องสะกดใจและเชื่อฟังคำสั่งของแม่อย่างเคร่งครัด คือห้ามเปิดประตูให้ใครเด็ดขาด โดยเฉพาะเจ้าหมาป่าเจ้าเล่ห์” แม่แพะยังสอนวิธีสังเกตศัตรู (พิสูจน์ทราบ) คือ หมาป่าจะมี เสียงที่แหบพร่า และมี เท้าสีดำ ซึ่งต่างจากแม่โดยสิ้นเชิง
- บททดสอบความอดทนและการสะกดใจ
เมื่อแม่แพะลับตาไป หมาป่าเจ้าเล่ห์ก็เริ่มแผนการทันที มันพยายามทดสอบความอ่อนแอในวินัยของเด็กๆ ด้วยการหลอกลวงถึงสองครั้ง:
- ครั้งแรก: มันแสร้งทำเสียงให้นุ่มนวลด้วยการกินน้ำชอล์ก
- ครั้งที่สอง: มันใช้แป้งทาเท้าให้ขาวโพลนเพื่อปลอมตัว
ในช่วงเวลานี้เองที่ลูกแพะเกือบทั้งหมด ขาดความสะกดใจ และเริ่มลังเล พวกเขาลืมคำสั่งของแม่ที่ให้ระวังตัวอย่างที่สุด และเลือกที่จะเชื่อสิ่งที่ตาเห็นตรงหน้ามากกว่ากฎที่แม่สั่งไว้ สุดท้ายความประมาททำให้พวกเขาเปิดประตูต้อนรับอันตรายเข้าสู่บ้าน!
- บทเรียนราคาแพงจากความไม่เชื่อฟัง
เมื่อประตูเปิดออก หมาป่าก็จู่โจมอย่างรวดเร็ว ลูกแพะที่ตื่นตระหนกต่างพากันวิ่งหนีไปซ่อนตามที่ต่างๆ ทั่วบ้าน แต่หมาป่าที่มีสัญชาตญาณนักล่าก็หาพวกเขาเจอเกือบทุกคน หมาป่ากลืนลูกแพะลงท้องไปทีละตัวอย่างโหดร้าย ยกเว้นเพียงลูกแพะตัวที่เล็กที่สุด ซึ่งซ่อนตัวอยู่ใน “นาฬิกาตั้งพื้น” อย่างนิ่งเงียบและมีสติที่สุด เขาเป็นคนเดียวที่ยังยึดมั่นในคำสั่งของแม่จนวินาทีสุดท้าย
- การกู้สถานการณ์ด้วยสติและความกล้าหาญ
เมื่อแม่แพะกลับมาเห็นสภาพบ้านที่พังทลาย เธอเสียใจมาก แต่ในความโชคร้ายยังมีแสงสว่าง เมื่อลูกแพะตัวเล็กที่สุดออกมาเล่าความจริง แม่แพะรีบใช้สติรวบรวมอุปกรณ์และออกติดตามหมาป่าไปจนถึงทุ่งนา เธอพบมันนอนหลับปุ๋ยอยู่ ด้วยความเด็ดเดี่ยว แม่แพะใช้กรรไกรผ่าท้องหมาป่าเพื่อช่วยชีวิตลูกๆ ที่ถูกกลืนลงไปทั้งตัวออกมาได้อย่างปลอดภัย
จากนั้นแม่แพะได้สั่งให้ลูกๆ ปฏิบัติตามแผนการใหม่ทันที โดยให้ไปหา ก้อนหินหนักๆ มาใส่แทนที่ในท้องหมาป่า แล้วเย็บปิดแผลอย่างประณีต
- บทสรุปและการปฏิบัติหน้าที่อย่างสมบูรณ์
เมื่อหมาป่าตื่นขึ้นมาด้วยความกระหายน้ำ ก้อนหินในท้องที่หนักอึ้งทำให้มันทรงตัวลำบาก เมื่อมันโน้มตัวลงจะดื่มน้ำที่บ่อน้ำ น้ำหนักของหินก็ถ่วงให้มันพลัดตกลงไปในบ่อและจมน้ำตายในที่สุด ครอบครัวแพะจึงรอดพ้นจากภัยอันตรายและกลับมาอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขอีกครั้ง
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า: การเป็นเด็กดีนั้น “การสะกดใจและเชื่อฟังคำสั่งของบิดามารดา” (กฎลูกเสือข้อที่ 7) คือเกราะป้องกันตัวที่สำคัญที่สุด ความประมาทและการละเลยคำสั่งเพียงชั่ววูบอาจนำมาซึ่งอันตรายใหญ่หลวง แต่ความมีสติและการรักษาระเบียบวินัยจะช่วยให้เราผ่านพ้นวิกฤตได้เสมอ
อาทร จันทวิมล
