แผนการศึกษาเฉพาะบุคคล (IEP) กับแนวทางทางกฎหมายและการปฏิบัติสำหรับคุณพ่อคุณแม่ ตอนที่ 5
  ข่าวทั้งหมด
27 กุมภาพันธ์ 2556

       โดย ปีเตอร์ ดับบลิว ดี ไรท์และพาเมล่า แดร์ ไรท์ (2003)

กฎหมายและกฎข้อบังคับต่างๆ

การตัดสินทางกฎหมาย
เพื่อ ช่วยให้การศึกษาของคุณเกี่ยวกับ IEP ว่า ควรจะมีอะไรรวมอยู่ใน IEP บ้าง  เรารวบรวมจากกรณีที่เป็นจริง  แต่ละกรณีที่เลือกจะแสดงให้เห็นถึงจุดเฉพาะเกี่ยวกับ IEP หลังจากคุณอ่านบทนี้แล้ว คุณจะมีความเข้าใจที่ชัดเจนเกี่ยวกับกฎหมายและ IEP (ในสหรัฐอเมริกา)

กรณีของเบอร์ลิงตันกับกรมการศึกษาสำหรับมลรัฐแมสซาชูเสทส์

ใน ปี 1985 ศาลฏีกาได้ออกกฎกรณีของการศึกษาพิเศษซึ่งเกิดขึ้นในแมสซาชูเสทส์  เบอร์ลิงตันเป็นกรณีการศึกษาพิเศษที่สำคัญเป็นกรณีที่สองซึ่งมีการตัดสินใน ศาลฏีกา ในกรณีของเบอร์ลิงตัน การพิจารณาของศาลฏีกาได้ประกาศเรื่อง IEP  และสิ่งที่ IEP ควรจะมีดังนี้
การศึกษาที่รัฐมอบให้อย่างเหมาะสมและไม่ เสียค่าใช้จ่าย (Free appropriate public  education หรือ FAPE) ตามพระราชบัญญัติการศึกษาสำหรับคนพิการ (IDEA) (ของสหรัฐอเมริกา) ถูกออกแบบสำหรับความต้องการเฉพาะของเด็กคนนั้นนั้นผ่านโปรแกรมการศึกษาส่วน บุคคลหรือ IEP ซึ่ง เป็น “การบรรยายที่ครอบคลุมถึงความต้องการทางการศึกษาของเด็กพิการและเป็นการสอน ที่ออกแบบให้เป็นพิเศษรวมถึงบริการที่เกี่ยวข้องที่จะนำมาให้เพื่อสนองความ ต้องการเหล่านั้น”

กรณีทางกฎหมายสนับสนุนสถานภาพของเราว่า  IEP ที่เหมาะสมเป็นเรื่องจำเป็นมาก  แต่อะไรคือ “ความเหมาะสม”  “ผลประโยชน์” มากเท่าไรจึงเพียงพอ  ลองดูกรณีทางกฎหมายต่อไปอีก

IEP “เหมาะสม”  หรือไม่

ปี 1985 ผู้พิพากษาแห่งศาลรัฐบาลกลางในนิวยอร์คพบว่า IEP เหมาะสมเพราะว่า
........ เป้าหมายต่างๆที่ทำเฉพาะสำหรับระดับทางการศึกษาของเกลนจำเป็นต้องยกขึ้นมา กล่าวถึงและทำบัญชีไว้ครอบคลุมเกี่ยวกับการอ่าน  ทักษะทางภาษาและคณิตศาสตร์
คุณพ่อคุณแม่จดบันทึกไว้ว่า  ในกรณีนี้  การทดสอบสภาวะที่เป็นจริง (objective tests)(ไม่ใช่จากการสังเกตเป็นการเฉพาะตัวเท่านั้น-subjective observation) คือความเปลี่ยนแปลงต่างๆในคะแนนเทียบเท่าระดับชั้นของเด็ก  ผู้พิพากษาในกรณีของเจมส์ ฮอลล์ก็ใช้คะแนนเทียบเท่าระดับชั้นเป็นตัววัด

IEP ที่ทำไว้ “เพียงพอ” หรือยัง

ใน ปี 1988 ศาลฏีกาของมลรัฐไอดาโฮพบว่า  ระบบของโรงเรียนบอยส์ไม่ได้ให้การศึกษาที่เหมาะสมและฟรี (FAPE) เพราะว่าพวกเขาไม่ได้พัฒนา IEP  “เพียงพอ”  IEP ไม่ “เพียงพอ” เพราะว่ามันไม่ได้เฉพาะเจาะจงในเรื่องมาตรการในการปฏิบัติและกระบวนการ ประเมินซึ่งจะถูกใช้ตัดสินว่า บรรลุจุดประสงค์ใน IEP หรือไม่  ศาลไอดาโฮบันทึกว่า

เหนือสิ่งอื่นใด  รัฐสภายอมรับว่า เด็กๆ ที่พิการมีความเฉพาะตัวและการตัดสินใจในเรื่องสถานะต้องกระทำอยู่บนพื้นฐาน ของแต่ละบุคคล  โดยทีมที่มีความเข้มงวดมาก   ตามแต่มาตรฐานที่หลากหลาย  “.....ความสำคัญของ IEP  จะต้องถูกบรรยายอย่างตีแผ่ความจริงให้ได้ทั้งหมด  มันเป็นเอกสารการตัดสินใจ”  (กรณีของธอร์นอคกับเขตการศึกษาอิสระบอยส์)

ศาล พบว่า IEP สองฉบับที่นำเสนอโดยเขตการศึกษาไม่เพียงพอเพราะว่า  พวกเขาไม่ได้รวม “.....เป้าหมาย วัตถุประสงค์  และมาตรการตามสภาวะเป็นจริงที่เหมาะสม  กระบวนการประเมินผลและกำหนดการสำหรับการตัดสิน  อย่างน้อยที่สุดอยู่บนพื้นฐานรายปีเป็นหลัก  แม้ว่า ‘วัตถุประสงค์ทางการสอนจะบรรลุตามที่ต้องการก็ตาม’…….เนื่องจากข้อบกพร่องใน IEP ของกาเบรียล  ความล้มเหลวของเขตการศึกษาที่จะยอมรับความบกพร่องใน IEP ที่นำมาใช้.....เรายืนยันตามการตัดสินใจของศาลชั้นต้น......ปราศจาก IEP ที่ถูกต้อง  จึงไม่ถือว่าเป็นการศึกษาที่เหมาะสมและไม่เสียค่าใช้จ่าย (FAPE)…..และดังนั้น จึงชี้ได้ว่า  การชดใช้คืน (ค่าการเรียนในโรงเรียนเอกชน) จึงเหมาะสม

การสังเกตของครูเป็นการส่วนตัว

ใน ปี 1985 ผู้พิพากษาซาโรคินประจำศาลชั้นต้นมลรัฐนิวเจอร์ซี่ได้ทบทวนการตัดสินของผู้ พิพากษากฎหมายปกครองสองท่านในกรณีที่เกี่ยวข้องกับเด็กที่บกพร่องทางการได้ ยิน  เขาพบว่า  การประเมินเด็กหญิงอลิสา ของเขตการศึกษาที่ว่ารู้สึก “บกพร่องอย่างน่ารันทดใจ”  เพราะว่าพวกเขาไว้วางใจที่ “การสังเกตของครู” เป็นการเฉพาะตัว  ไม่ใช่ข้อมูลการทดสอบสภาวะที่เป็นจริง (objective tests) หรือ “ทางวิทยาศาสตร์”

พวกเขาเกือบจะขึ้นอยู่กับการสังเกตของคนๆ เดียว....การประเมินผลประกอบไปด้วยงานย่อยๆและกระบวนการต่างๆ เบื้องต้นที่ไม่มีมาตรฐาน.......ไม่มีผลการทดสอบทางวิทยาศาสตร์ที่จะนำมา พิจารณา.....ดังนั้น  หนึ่งกระบวนการ คือการประเมินของครู ถูกนำมาใช้   กระบวนการเช่นนั้นขาดความถูกต้องทางวิทยาศาสตร์  และยังไม่เป็นระบบ  ถูกจำกัดโดยพิสัยแคบๆ ของความประพฤติ  และไม่ได้รับการยืนยันโดยข้อมูลการทดสอบที่เป็นปัจจุบัน  ดังนั้นมีแนวโน้มที่จะเป็นการประเมินผลที่เลือกปฏิบัติแบ่งแยก  เช่น  การประเมินผลเป็นอคติ  ในกรณีนี้เป็นปฏิปักษ์ต่อเด็กหูหนวก.....ศาลพบว่า  วิธีการประเมินเช่นนี้ไม่สนองความต้องการของกฎหมายการศึกษาสำหรับเด็กพิการ (Education for all handicapped children-EAHCA) และกฎระเบียบของมัน (กรณีของ โบนาดอนนากับคูเปอร์แมน)

ความก้าวหน้าทางการศึกษาควรจะวัดอย่างไร

ใน งานของเรากับพ่อแม่และเด็กๆ  เราได้เห็น IEP จำนวนนับร้อยๆ ซึ่งระบุ “ความก้าวหน้า” โดยการสังเกตของครูเป็นการส่วนตัว  ไม่ใช่การทดสอบสภาวะที่เป็นจริงในทักษะของเด็ก  เหมือนอย่างที่คุณเห็นในกรณีของเจย์  ปัญหาร้ายแรงที่เกิดขึ้นบ่อยๆ เมื่อมีการการตัดสินใจทางการศึกษาที่อยู่บนพื้นฐานของการสังเกตที่เป็นการ เฉพาะตัว  ปัญหาเหล่านี้มีผลตามมาที่ร้ายแรงสำหรับเด็ก

ในปี 1989 ศาลสูงมลรัฐนิวเจอร์ซี่ได้ชดเชยค่าการเรียนให้กับพ่อแม่ของเด็กคนหนึ่งที่ บกพร่องทางการอ่าน (ดิสเลคเซีย) นี่เป็นสิ่งที่ศาลได้กล่าวถึงไว้เกี่ยวกับ IEP ของโรงเรียนรัฐบาลแห่งนั้น

เหมือนอย่างที่ระบุไว้ก่อนหน้านี้ ว่า  จุดประสงค์ของ IEP คือ เป็นแนวทางให้ครูและเพื่อประกันว่า  เด็กคนนั้นได้รับการศึกษาที่จำเป็นสำหรับเขา

ปราศจาก  IEP ที่ร่างไว้อย่างเหมาะสม  มันจะกลายเป็นเรื่องยาก  เป็นไปได้หรือไม่ที่จะวัดความก้าวหน้าของเด็ก  การวัดซึ่งจำเป็นสำหรับการตัดสินการเปลี่ยนแปลงที่จะกระทำใน IEP ฉบับต่อไป  ยิ่งกว่านั้น  IEP ซึ่งไม่สามารถทบทวนได้เท่ากับปฏิเสธโอกาสของพ่อแม่ที่จะช่วยจัดการศึกษาให้ เหมาะกับลูกของตนและลดความมั่นใจของผู้ปกครองว่าลูกของเขาจะได้รับการศึกษา ที่พวกเขาได้รับสิทธิ

ดังนั้น  ข้อบกพร่องซึ่งเสนอโปรแกรมการศึกษาของจอห์นที่ไม่สามารถจะทบทวนได้จึงถูก พิจารณาว่า ไม่เหมาะสม.... (เจ้าหน้าที่คัดแยกยกคำพูดมาว่า  ไม่ชัดเจนโดยตลอดว่า  ‘จุดประสงค์ใดและความก้าวหน้าใดจำเป็นจะต้องมีการวัดและตัดสินอย่างไร’  เจ้าหน้าที่คนนั้นอ้างต่อไปว่า  “พบว่า ข้อสังเกตของครูทั้งหมดอยู่พื้นฐานของการสังเกตเฉพาะตัว.......เป้าหมายและ วัตถุประสงค์ของ IEP สำหรับ ปี 1980-1981 และแผนที่เสนอสำหรับปี 1981-1982 ล้วนแล้วแต่คลุมเครือจนกระทั่งดูไร้ความหมาย”

ในปี 1990 ศาลรัฐบาลกลางในมลรัฐอลาบามาโต้แย้ง IEP ของโรงเรียนรัฐบาลอีกแห่งหนึ่ง   ทำไมน่ะหรือ  ผู้พิพากษาเขียนว่า  
เหมือน IEP ฉบับก่อนของคอรี่ แผนการศึกษาฉบับใหม่รวมเพียงแค่จุดประสงค์ทั่วๆไป อย่างกว้างๆและวิธีการที่คลุมเครือสำหรับการตรวจสอบผลความก้าวหน้าของคอรี่

ตัวอย่าง เช่น  จุดประสงค์ที่หนึ่งใน IEP ฉบับใหม่ ที่ทำไว้ในรูปแบบมาตรฐานว่า “นักเรียนจะยังคงรักษาคะแนนคณิตศาสตร์โดยเฉลี่ย.......80....เปอร์เซ็นต์ใน ระดับชั้นเรียนปีที่ 3 ”
และเขียนต่อไปว่า  คอรี่จะถูกประเมินโดยวิธีอ้างอิงกับ “งานประจำวัน” และ “การทดสอบในแต่ละบทเรียน”

สอง สามเดือนต่อมา  ศาลชั้นต้นของมลรัฐเนบราสกาได้สนับสนุน IEP ของโรงเรียนรัฐบาลแห่งหนึ่งว่า  ได้บรรจุเป้าหมายและวัตถุประสงค์ที่เหมาะสม

กรณี ของมลรัฐเนบราสกานี้ที่ได้วิเคราะห์เป้าหมายและวัตถุประสงค์  ศาลบันทึกว่า IEP รวบรวมข้อมูลการทดสอบที่เป็นการเฉพาะเจาะจงมาก  รวมทั้งการจัดลำดับเปอร์เซ็นต์และคะแนนเทียบเท่าระดับชั้นที่จะอธิบายระดับ การแสดงผลการเรียนในปัจจุบันของเด็ก
ในปี 1993  คณะผู้พิพากษาสามท่านในมลรัฐเพนซิลวาเนีย ได้ทบทวน IEP ของเด็กและพบว่า
IEP ไม่ได้บรรลุความต้องการที่แท้จริง เพราะแม้ว่ามันจะให้ผลประโยชน์ทางการศึกษาบางอย่างสำหรับโฮป.....แต่ก็ไม่มี ลักษณะเฉพาะบุคคลที่จะบรรลุความต้องการทางอารมณ์และสังคมของเด็กอย่างโฮป

คณะ ศาลอุทธรณ์ทำบัญชีองค์ประกอบซึ่ง  IEP ของโฮปขาดไป รวมทั้งระดับปัจจุบันของการปฏิบัติตน  พฤติกรรมส่วนบุคคล  แผนการแก้ไขปรับปรุง  มาตรการของวัตถุประสงค์  กระบวนการประเมินผลหรือกำหนดเวลาที่จะตัดสินว่าเมื่อไรที่เป้าหมายจะบรรลุ  เป้าหมายรายปีที่เขียนขึ้นสำหรับโฮปค่อนข้างจะเป็นแผนทั่วไปสำหรับนักเรียน ทุกคนในชั้นเรียน  นอกจากนี้ยังขาดบริการที่เกี่ยวข้องที่จะสนองความต้องการทางอารมณ์และสังคม ของโฮปอีกด้วย

IEP ถูกเขียนขึ้นในลักษณะแบบอย่างทั่วๆไปสำหรับนักเรียนที่เข้าชั้นเรียนเด็กแอลดีและไม่ได้บ่งบอกความบกพร่องส่วนบุคคลของโฮป

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

จาก Your Child’s IEP: Practical and Legal Guidance for Parents by Peter W.D. Wright and Pamela Darr Wright (2003) จาก http://www.ldonline.org 
แปลและเรียบเรียงโดย : พรรษชล ศรีอิสราพร ส่วนสื่อการศึกษาเพื่อคนพิการ ศูนย์เทคโนโลยีทางการศึกษา http://www.braille-cet.in.th

แหล่งที่มา/ผู้ส่ง :: วรชาติ กศน.
703 จำนวนผู้เข้าชม หน้าที่แล้ว





 
ชื่อ : :
รูปภาพแสดงอารมณ์
รูปภาพ : :
ความคิดเห็น :
     
 

 

RSS
ปรับขนาดตัวอักษร ตัวอักษรขนาดเล็ก ตัวอักษรขนาดกลาง ตัวอักษรขนาดใหญ่
 
 
 
 
moe
เว็บไซต์เสียงปฏิรูปประเทศ
moe
moe
การขับเคลื่อนการปฏิรูปการศึกษาและการบริหารราชการของกระทรวงศึกษาธิการในภูมิภาค
.....
รับฟังความคิดเห็น/ข้อเสนอแนะ การใช้ ม.44 ในการบริหารราชการของ ศธ.ในภูมิภาค
moe
moe
สมุดภาพInforgraphicsเพื่อประชาชน
moe
moe
แบบสอบถามความรับผิดชอบต่อสังคมของกระทรวงศึกษาธิการ
moe
moe
รับฟังความคิดเห็น 1579
รับฟังความคิดเห็น ตู้แดง ศธ.
moe
moe
คณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.)
รวมประกาศและคำสั่ง คสช.
จดหมายข่าวรัฐบาลเพื่อประชาชน.
รายงานผลการดำเนินงานตามนโยบายรัฐบาล
Readmap ปฏิรูปการศึกษา)
ปลัดฯ ศธ. สนทนา
moe
moe
ค่านิยม 12 ประการ
.
โครงการ ๑ อำเภอ ๑ ทุน
.
วิทยุ โทรทัศน์เพื่อการศึกษา
.
Content e-Learning
.
moe
moe
Click เข้าเว็บ asean ค่ะ
โครงการเงินทุนหมุนเวียนส่งเสริมผลผลิตเพื่อโครงการอาหารกลางวัน
รับแจ้งข่าว ความประพฤติ นักเรียน นักศึกษา
สสค. เปิดรับโครงการส่งเสริมนวัตกรรมสร้างสรรค์การเรียนรู้
เชิญแวะชมเว็บวุฒิอาสาธนาคารสมอง ศธ.
รู้จัก สำนักงานเลขานุการกองทุนพัฒนาเทคโนโลยีเพื่อการศึกษา
moe
moe
เชิญร่วม Twitter กับ ศธ.
เชิญร่วม facebook กับ ศธ.
เชิญร่วม facebook กับ สป.
เชิญร่วม facebook กับ ปฏิรูปการศึกษา
moe
moe
moe

moe moe
  อา   จ   อ   พ   พฤ   ศ   ส
             1    2
   3    4    5    6    7    8    9
   10    11    12    13    14    15    16
   17    18    19    20    21    22    23
   24    25    26    27    28    29    30
   31            


moe
moe
banner กระทรวงศึกษาธิการ
ลำดับที่ผู้เข้าชม
moe
moe
w3c
moe


 




  โดย ศูนย์เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร สำนักงานปลัดกระทรวง
  ติดต่อผู้ดูแลระบบ : website@moe.go.th
  ติดต่อ สอบถาม ร้องเรียน ที่สายด่วนการศึกษา โทร 1579
  กระทรวงศึกษาธิการ 319 วังจันทรเกษม ถนนราชดำเนินนอก เขตดุสิต กทม. 10300
  ใช้เวลาในการโหลดข้อมูล 1.01  วินาที.
  แสดงผลได้ดีที่ขนาดหน้าจอ 1024x768 pixel โดยใช้ [IE7, IE8, FIREFOX]
หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง
แผนผังเว็บไซต์