หน้าแรก กระทรวงศึกษาธิการ สมัครสมาชิก เข้าสู่ระบบ
  ส.พิณแก้ว  
    Profile   |  Blog  |  Photo
 
รูปภาพทั้งหมด 0 รูป

<<
กันยายน 2557 >>
อา พฤ
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30
 
 
 
 

  บล็อกของ ส.พิณแก้ว ค้นพบ 23 รายการ
สถาบันพิณแก้ว : สิ่งใหม่ๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้นในประเ  
จากกระถางต้นไม้ตัวอย่าง สู่ กอไม้ตัวอย่าง: นวัตกรร  
กระถางต้นไม้ตัวอย่าง->กิจกรรมการสอนดนตรีสากลในโรงเ  
มอบของขวัญให้แผ่นดิน  
ใครว่าทฤษฎีดนตรีสากลเข้าใจยาก เด็กหกขวบยังเข้าใจง่  
หนังสือ \"ทฤษฎีดนตรีสากล หลักสูตรของ ส.พิณแก้ว\" ด  
จาก “ดนตรีสากลแนวใหม่” สู่ “ทฤษฎีดนตรีสากล หลักสูต  
รายงานสู่สังคม เรื่อง “การอบรมเนื้อหาวิชาดนตรีสากล  
ความแตกต่างระหว่างวิชาดนตรีสากลแนวใหม่กับวิชาดนตรี  
แนวทางการแก้ไขปัญหา “การเรียนการสอนวิชาดนตรีสากลใน  
รายงานความคืบหน้า \"การติดต่อประสานงานกับท่านเลขาธ  
บ้านพิณแก้ว เปิดอบรมวิชาดนตรีสากลแนวใหม่  
สรุปภาพรวมปัญหา และ แนวทางการแก้ไขปัญหา\"การเรียนก  
สกู๊ปข่าว : การสอนดนตรีสากลแนวใหม่ ณ โรงเรียนวัดปร  
<< ก่อนหน้า - 1 - 2 - ถัดไป >>
รายการโปรด

ยังไม่มีรายการโปรด

  
 
 
การเรียนการสอนวิชาดนตรีสากลในประเทศไทย : วิกฤตการณ    [ 2010-07-07 10:29:55 ] เก็บเป็นรายการโปรด
กลุ่ม : ทั่วไป


.....

.

ดนตรีเป็นสิ่งที่จรรโลงโลก ช่วยสร้างความสุขให้เกิดแก่ผู้ที่ได้ยินได้ฟังตลอดจนผู้ที่เป็นผู้เล่นผู้บรรเลง เคยมีรายงานการวิจัยทางการแพทย์ว่าเด็กที่เรียนรู้ดนตรีควบคู่ไปกับวิชาการต่างๆ นั้น จะมีพัฒนาการทางสมอง ตลอดจนมีความเยือกเย็นนุ่มนวลในพฤติกรรมการอยู่ร่วมกับผู้อื่นในสังคมได้ดีกว่าและมากกว่าเด็กที่ไม่ได้เรียนรู้ดนตรีเป็นอย่างมาก

ตั้งแต่ผู้เขียนเป็นเด็กเริ่มจำความได้ ก็ได้รู้จักเรียนรู้ดนตรีสากลมาตั้งแต่บัดนั้น จวบจนถึงบัดนี้เป็นเวลาไม่น้อยกว่าสี่สิบปีแล้ว

สิ่งที่คุณครูได้สอนให้รู้จักก็คือชื่อของเสียงต่างๆ อันได้แก่ โด เร มี ฟา ซอล ลา ที รวมทั้งหมดเจ็ดชื่อ ซึ่งผู้เขียนเชื่อว่าเด็กไทยและคนไทยแทบจะทุกคนรู้จักกันเป็นอย่างดี

อีกสิ่งหนึ่งที่ผู้เขียนเชื่อว่าคนไทยทุกคนคงจะรู้จักและเข้าใจเกี่ยวกับเรื่องของดนตรีสากล นั่นก็คือ “ความยาก” ไม่เชื่อท่านลองเข้าไปถามผู้บริหารสถานศึกษาต่างๆ ดูเถิด ร้อยทั้งร้อยก็จะตอบว่า “ยาก…” หรือไม่ก็ “เรื่องดนตรีคงต้องให้คุยกับครูดนตรี ตัวผมเองไม่สันทัดหรอก…” อะไรแบบนี้เป็นต้น ซึ่งเชื่อได้ว่าน่าจะได้รับคำตอบแบบนี้เช่นเดียวกันจากผู้บริหารการศึกษาในระดับที่สูงไปกว่านี้ ไม่ว่าจะในระดับกรมหรือในระดับกระทรวง และแม้กระทั่งในระดับที่สูงไปกว่านั้นก็คือในระดับของคณะรัฐมนตรี

ตลอดเวลาสี่สิบกว่าปีที่ผ่านมานั้น ผู้เขียนได้พบกับเรื่องราวที่น่าสนใจเกี่ยวกับกระบวนการเรียนการสอนวิชาดนตรีสากลในประเทศไทยหลายๆ ประการ ซึ่งล้วนแล้วแต่ส่งผลกระทบสืบเนื่องซึ่งกันและกัน จนเป็นวงจรที่ไม่รู้จบ ผลที่เกิดขึ้นนั้นไม่ได้เกิดจากเหตุเรื่องใดเรื่องหนึ่ง แต่ว่าเหตุแต่ละเรื่องที่เกิดขึ้นนั้นเมื่อประกอบกันเข้าแล้ว ก็ได้ก่อให้เกิดเป็นวิกฤตการณ์ที่มองไม่เห็นอยู่ในปัจจุบัน

เรื่องแรกก็คือ เราจะพบเห็นหรือสังเกตเห็นได้ว่าเด็กนักเรียนจำนวนมากต่างพากันเมินหน้าหนีจากการเรียนรู้วิชาดนตรีสากล ซึ่งน่าจะเกิดมาจากกรอบการรับรู้ที่บอกเล่าสืบทอดกันต่อๆ มาในทุกระดับอายุและทุกระดับความคิดว่าการเรียนรู้ดนตรีสากลเป็นเรื่องที่ยาก พอพูดถึงเรื่องการเรียนดนตรี ต่างก็นึกเห็นภาพของตัวโน้ตและบรรทัดห้าเส้นลอยเด่นเป็นเครื่องกีดขวางที่น่ากลัวเสียแล้ว

เรื่องต่อมาก็คือ เราจะพบว่ากระบวนการสอนวิชาดนตรีสากลของครูดนตรีแทบจะทั้งหมดในประเทศไทยนั้น ล้วนแล้วแต่ติดอยู่ในกรอบการถ่ายทอด โดยทั้งหมดจะเริ่มต้นด้วยการสอนให้รู้จักกับตัวโน้ตและบรรทัดห้าเส้น ซึ่งเป็นเหมือนกับยาดำหรือยาขมหม้อใหญ่ ไม่ว่าสำนักตักศิลาไหนๆ หรือตำราเล่มใดๆ ในประเทศไทยล้วนต่างมุ่งหน้าเดินไปตามวิธีการสอนแบบนี้แนวนี้ด้วยกันทั้งสิ้น ราวกับว่าถ้าไม่เริ่มเรียนรู้ดนตรีผ่านตัวโน้ตและบรรทัดห้าเส้นแล้ว ผู้เรียนจะไม่มีวันที่จะเข้าใจและจะไม่สามารถเล่นดนตรีสากลเป็นเพลงได้เลยสักคนกระนั้น

ผู้เขียนเองก็นึกแปลกใจว่านักดนตรีตาบอดที่มีอยู่มากมายก็ดี หรือนักดนตรี “แตรวง” นับร้อยวงที่มีอยู่ทั่วประเทศไทย ซึ่งต่างเดินนำหน้าขบวนแห่นาค ส่งนาคเข้าโบสถ์ทั่วประเทศไทยมาตลอดระยะเวลาหลายสิบปีที่ผ่านมานี้ นับจำนวนนาคได้ไม่ถ้วนนั้นก็ดี หรือแม้กระทั่งนักดนตรีบางคนในวงยอดนิยมบางวงที่ไม่เคยเรียนรู้ตัวโน้ตมาก่อนก็ดี รวมตลอดไปถึงนักดนตรีในสมัยก่อนหน้าที่จะมีการเรียนรู้ตัวโน้ตและบรรทัดห้าเส้นก็ดี เขาเหล่านั้นดูถ้าจะเป็นนักดนตรีผู้วิเศษหรืออย่างไร ที่สามารถเล่นดนตรีได้โดยไม่ต้องเรียนรู้ตัวโน้ตและบรรทัดห้าเส้น

การที่นักดนตรีตาบอดก็ดี หรือนักดนตรีแตรวงก็ดี ตลอดจนนักดนตรีอื่นๆ ที่กล่าวมาก่อนหน้านี้ ซึ่งส่วนใหญ่เกือบจะร้อยทั้งร้อยล้วนแต่ไม่เคยได้เรียนรู้ดนตรีผ่านตัวโน้ตและบรรทัดห้าเส้น แต่กลับสามารถเล่นดนตรีได้เป็นอย่างดีนั้น เป็นเครื่องแสดงให้เห็นว่าการเรียนรู้ฝึกฝนดนตรีนั้นสามารถทำได้โดยไม่ต้องผ่านกระบวนการเรียนรู้ผ่านตัวโน้ตและบรรทัดห้าเส้นก็ได้ เพียงแต่ว่าถ้าสามารถอ่านโน้ตและปฏิบัติโน้ตได้ด้วย ก็จะยิ่งดีมากขึ้นเท่านั้น

เปรียบได้กับเด็กที่ยังไม่เคยผ่านการเรียนรู้ ก.ข. กอกา แต่ก็สามารถสื่อสารส่งเสียงพูดคุยกับคนรอบข้างได้เป็นอย่างดี หลังจากนั้นแล้วถ้าได้มีโอกาสเรียนต่อในโรงเรียนก็จะสามารถอ่านออกเขียนได้ในภายหลัง คงไม่มีเด็กทารกคนใดที่พอลืมตาดูโลกขึ้นมาก็เริ่มเรียนเขียนอ่าน ก.ไก่ ข.ไข่ กันตั้งแต่แรกเกิดเป็นแน่

สองเรื่องแรกที่ผ่านไปนั้น ได้ส่งผลให้เรื่องต่อมาก็คือจำนวนครูดนตรีที่จะมาถ่ายทอดความรู้ทางดนตรีให้แก่เยาวชนของชาติก็ค่อยๆ ลดน้อยถอยลง ทางราชการหรือผู้เกี่ยวข้องที่มีหน้าที่รับผิดชอบดูแลการศึกษาของชาติก็ทำได้แต่เพียงการออกมาแก้ตัวว่า เป็นเพราะครูดนตรีมีจำนวนน้อย และวิชาดนตรีเป็นวิชาที่ยาก เท่านั้นเอง ยังไม่มีผู้บริหารการศึกษาโดยเฉพาะอย่างยิ่งในระดับสูงผู้หนึ่งผู้ใดมองเห็นผ่านทะลุไปถึงการที่จะปรับเปลี่ยนกระบวนการเรียนการสอนวิชาดนตรีสากลให้เป็นเรื่องที่ทำได้เข้าใจได้ง่ายๆ แต่ประการใด อาจจะเป็นไปได้ว่ายังมองไม่เห็นเป็นปัญหา หรือแม้จะมองเห็นเป็นปัญหาแล้ว แต่ก็ยังนึกหาวิธีการแก้ไขไม่พบ ก็เป็นได้

วิธีการแก้ไขปัญหาที่ได้ทำอยู่ในปัจจุบันนั้น ทำโดยการตัดวิชาดนตรีออกจากตารางสอน ปรับเปลี่ยนให้เป็น “กลุ่มสาระ” แทน หมายความว่าถ้านักเรียนคนใดสนใจ ก็ให้ไปเข้ากลุ่มเรียนรู้เอาเอง ไม่มีการเรียนการสอนตามตารางสอนแบบเดิมอีกต่อไป ซึ่งวิธีการนี้ดูจะแก้ไขปัญหาการขาดแคลนครูดนตรีได้เป็นอย่างดี แต่น่าจะเป็นการแก้ไขปัญหาแบบกำปั้นทุบดินเสียมากกว่า กล่าวคือเมื่อไม่มีครูหรือครูมีจำนวนน้อยไม่เพียงพอ ก็ไม่ต้องสอน ต่อไปใครอยากจะรู้ก็ให้ไปขวนขวายหาเอาเอง แบบว่าตามมีตามเกิด ซึ่งก็คงจะเป็นวิธีที่นึกได้ทำได้อยู่ในปัจจุบัน ในขณะที่ยังนึกหาวิธีการที่ดีกว่านี้ไม่ได้

แต่เป็นที่น่าแปลกใจ ที่เมื่อเวลามีการสอบรับนักศึกษาระดับปริญญาตรีของภาควิชาดนตรีในมหาวิทยาลัยต่างๆ ก็มักจะพบว่าข้อสอบที่ออกมาใช้สอบคัดเลือกนั้น ดูราวกับว่าเด็กนักเรียนในระดับต้นๆ ก่อนหน้านั้นได้รับการสอนวิชาดนตรีสากลมาเป็นอย่างดี ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้วแทบจะไม่มีโรงเรียนใดสอนดนตรีได้มากมายขนาดนั้นเลย เด็กที่สอบได้ล้วนแล้วแต่มีความรู้ความสามารถทางดนตรีเป็นอย่างสูง ซึ่งเป็นที่แน่นอนว่าส่วนใหญ่ล้วนเป็นเด็กที่มาจากครอบครัวที่มีฐานะความเป็นอยู่ที่ดีทั้งสิ้น

ส่วนผู้ที่มีโอกาสทางการศึกษา ได้ร่ำเรียนวิชาดนตรีในระดับมหาวิทยาลัยจนจบปริญญา อันมีจำนวนน้อยนิด ซึ่งควรจะต้องมาทำหน้าที่เป็นครูถ่ายทอดความรู้ให้กับยาวชนรุ่นต่อไปนั้น บางส่วนก็กลับไม่ได้เลือกที่จะประกอบอาชีพราชการครูเพราะต้องการความอิสระ จึงยิ่งทำให้จำนวนครูดนตรีที่แต่เดิมมีน้อยอยู่แล้วนั้นก็ยิ่งลดน้อยลงทุกขณะ

สำหรับผู้ที่เลือกเข้ามาทำหน้าที่ครูดนตรี ก็ติดกรอบการเรียนรู้และการถ่ายทอด กล่าวคือตนเองเรียนรู้มาอย่างไร ก็สอนไปอย่างนั้น นั่นก็คือการสอนดนตรีด้วยการเริ่มต้นที่ตัวโน้ตและบรรทัดห้าเส้นต่อไป เรื่องนี้นับเป็นเรื่องปกติ ตราบเท่าที่ยังไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงกระบวนการเรียนการสอนวิชานี้

ทั้งหมดทั้งปวงที่กล่าวมานั้นก็ดำเนินไปเป็นวงจร ปีแล้วปีเล่า รอบแล้วรอบเล่า ผู้เรียนก็เมินหน้าหนี ผู้สอนก็น้อยลงทุกที ผู้เขียนเองก็นึกแปลกใจ ที่ผู้บริหารการศึกษาในระดับสูงของชาติที่มีหน้าที่เกี่ยวข้องก็ไม่ได้ให้ความสนใจในการที่จะคิดค้นหาวิธีการถ่ายทอดวิชาดนตรีในแนวอื่นเข้ามาใช้ในกระบวนการศึกษา ยังคงสอนด้วยวิธีเดิมๆ ต่อไป ทั้งๆ ที่รู้ว่ากระบวนการเรียนการสอนด้วยวิธีเดิมๆ ก็ให้ผลแบบเดิมๆ

ผู้เขียนเคยผ่านการเรียนในวิทยาลัยพณิชยการ มีจำนวนนักเรียนแต่ละรุ่นแต่ละวิทยาลัย ไม่ต่ำกว่ารุ่นละสี่ร้อยคน ในแต่ละรุ่นนั้นจะมีผู้ที่พิมพ์ดีดเร็วจี๋อยู่เพียงสองสามคน แต่ว่านักเรียนทั้งรุ่นพิมพ์ดีดได้ทุกคน แปลว่าผลสัมฤทธิ์ทางการศึกษาวิชาพิมพ์ดีดเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์

ลองหันกลับมาพิจารณาจำนวนนักเรียนระดับมัธยมต้น ทั้งประเทศมีจำนวนหลายแสนคนในแต่ละปี แต่ถ้าเรานับดูจำนวนผู้ที่มีความรู้ความเข้าใจทางดนตรี กลับมีอยู่เพียงไม่กี่สิบกี่ร้อยคนเท่านั้น แปลว่าผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนการสอนวิชาดนตรีสากลของประเทศไทยเรามีอยู่เพียงไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซ็นต์เท่านั้น แปลกใจว่าผู้บริหารการศึกษาในระดับกระทรวงหรือระดับชาติกลับไม่เคยมองเห็นความผิดปกติในเรื่องนี้

ผู้เขียนไม่ใช่นักดนตรีที่มีฝีมือเก่งกาจ ไม่ใช่ผู้ที่มีชื่อเสียงทางดนตรี แต่ผู้เขียนพอจะมีความรู้ความเข้าใจในหลักการดนตรีสากล ในระดับที่ผ่านการเรียนวิชาเรียบเรียงเสียงประสานมาแล้ว ผู้เขียนมีความเห็นว่าทฤษฎีดนตรีสากลนั้น สามารถถ่ายทอดได้โดยยังไม่ต้องใช้ตัวโน้ตและบรรทัดห้าเส้น และการเรียนรู้ทฤษฎีดนตรีสากลเป็นคนละส่วนกับการเรียนรู้การเล่นดนตรีสากลด้วยการอ่านตัวโน้ต มิหนำซ้ำการได้เรียนรู้และเข้าใจทฤษฎีดนตรีสากลไปก่อนนั้น จะช่วยเสริมแรงให้การเรียนรู้การเล่นดนตรีสากลด้วยการอ่านตัวโน้ตนั้นได้ผลสัมฤทธิ์มากขึ้นและเร็วขึ้นกว่าเดิม ผู้เขียนมั่นใจเป็นอย่างยิ่งว่าการเรียนการสอนวิชาหลักการหรือทฤษฎีดนตรีสากลโดยยังไม่ต้องใช้ตัวโน้ตและบรรทัดห้าเส้นนี้ สามารถทำได้กับนักศึกษาระดับปริญญาตรีหลักสูตรใดๆ ก็ได้ โดยใช้เวลาไม่นานเกินหนึ่งภาคเรียนอย่างแน่นอน

สำหรับการเรียนรู้การเล่นดนตรีสากลด้วยการอ่านตัวโน้ตนั้นเป็นเรื่องของการฝึกฝนต่อยอด ซึ่งหากบุคคลผู้นั้นได้รับรู้เรียนรู้หลักการดนตรีสากลไปก่อนแล้วก็จะทำให้การฝึกฝนเรียนรู้ทำได้ง่ายยิ่งขึ้น ขึ้นอยู่กับความสนใจความรักความชอบของแต่ละบุคคล เชื่อได้ว่าจะทำให้จำนวนผู้ฝึกฝนเรียนรู้ดนตรีจนถึงขั้นที่ชำนาญใช้การได้นั้นเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมอีกหลายเท่าตัว

ผู้เขียนไม่ได้บอกว่าการที่จะเรียนรู้และฝึกฝนการเล่นดนตรีสากลนั้นไม่ต้องใช้ตัวโน้ตและบรรทัดห้าเส้น เพียงแต่ต้องการจะบอกว่าการเรียนรู้ทฤษฎีดนตรีสากลโดยยังไม่ต้องใช้ตัวโน้ตและบรรทัดห้าเส้นนั้นเป็นสิ่งที่อยู่ในวิสัยที่จะทำได้ โดยไม่ทำให้ผู้เรียนบังเกิดความเบื่อหน่ายหรือขยาดกลัวเสียก่อน เมื่อเรียนรู้เข้าใจดีแล้ว หากจะเรียนรู้เพิ่มเติมในเรื่องของตัวโน้ตและบรรทัดห้าเส้นก็จะทำได้ง่ายขึ้นกว่าการเรียนรู้ด้วยวิธีการสอนแบบเดิมๆ ที่ทำให้ผู้เรียนขยาดกลัวตั้งแต่เริ่มต้นเห็นตัวโน้ตและบรรทัดห้าเส้นเสียแล้วนั้น

และผู้เขียนก็ไม่ได้บอกอีกด้วยว่าจะต้องเรียนเฉพาะทฤษฎีดนตรีสากลเท่านั้น หากแต่ต้องการจะบอกว่าควรจะให้เด็กมีความเข้าใจในทฤษฎีดนตรีสากลที่สามารถสอนได้ถ่ายทอดได้เรียนรู้ได้ โดยยังไม่ต้องใช้ตัวโน้ตและบรรทัดห้าเส้นเสียก่อน ควบคู่ไปกับการเรียนเนื้อหาสาระต่างๆ ตลอดจนการฝึกฝนการปฏิบัติดนตรีควบคู่กันไป เรียกได้ว่าอย่างน้อยก็ขอให้เข้าใจหลักการทางดนตรีเสียก่อน เมื่อรู้เมื่อเข้าใจหลักการแล้วก็จะไม่เกิดความเบื่อหน่ายรังเกียจที่จะฝึกฝน หนำซ้ำอาจจะเกิดความรักความสนใจมากขึ้นกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ ส่วนเรื่องที่ว่าจะฝึกฝนได้ชำนาญแค่ไหนเพียงใดนั้นเป็นเรื่องของแต่ละบุคคล ที่จะเกิดผลตามมาภายหลัง

สำหรับกระบวนการสอนและวิธีการถ่ายทอดความรู้ไปสู่เยาวชนนั้น คงต้องมอบให้เป็นหน้าที่ของคุณครูผู้สอนที่จะได้ค่อยๆ สอดแทรกความรู้ไปสู่เยาวชนในช่วงเวลาที่พอเหมาะพอสมแก่วัยของผู้เรียน หรือมิฉะนั้น หากผู้บริหารการศึกษาระดับสูงของประเทศจะได้ให้ความสำคัญ ดำเนินการจัดทำเป็นหลักสูตรเพื่อให้คุณครูผู้สอนได้ใช้เป็นหลัก ก็จะยิ่งเป็นคุณูปการแก่การเรียนการสอนวิชาดนตรีสากลของชาติไทยเป็นอย่างยิ่ง อาจจะช่วยแก้ไขปัญหาและภาวะวิกฤตการณ์ทางการเรียนการสอนวิชาดนตรีสากลของประเทศไทย ซึ่งเป็นวิกฤตการณ์ที่ไม่มีผู้ใดมองเห็นนี้ ให้คืนสู่สภาพที่ดีที่ควรจะเป็นก็เป็นได้

ผู้เขียนได้แต่แอบตั้งความหวังไว้ในใจว่า จะมีผู้บริหารการศึกษาระดับสูงของชาติได้ให้ความสนใจในเรื่องนี้ และผู้เขียนพร้อมเสมอที่จะให้ความร่วมมือในการบอกเล่าถึงวิธีการสอนทฤษฎีดนตรีสากลโดยยังไม่ต้องใช้ตัวโน้ตและบรรทัดห้าเส้นนี้ เพื่อที่วิกฤตการณ์ที่ไม่มีผู้ใดมองเห็นนี้จะได้พ้นไปจากประเทศไทยเสียที


ส.พิณแก้ว.....



เกี่ยวกับผู้เขียน

สุขสันต์ ทองประสิทธิ์
โทร. 081-8805869

บ้านพิณแก้ว http://glassharpmusichome.pantown.com/

.



  แสดงความคิดเห็น
 
ท่านยังไม่สามารถกรอข้อความใดๆได้จนกว่าท่านจะ
 สมัครสมาชิก

 

 

 



  โดย ศูนย์เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร สำนักงานปลัดกระทรวง
  ติดต่อผู้ดูแลระบบ : website@moe.go.th
  ติดต่อ สอบถาม ร้องเรียน ที่สายด่วนการศึกษา โทร 1579
  กระทรวงศึกษาธิการ 319 วังจันทรเกษม ถนนราชดำเนินนอก เขตดุสิต กทม. 10300
  ใช้เวลาในการโหลดข้อมูล
Fatal error: Call to undefined function speedtest_getmicrotime() in /home/moego/public_html/moe/footer2012.php on line 20